بدون شک یکی از طرح های موفق جمهوری اسلامی ایران در راستای خدمت رسانی به مناطق محروم کشور ایجاد مدارس شبانه روزی است٬اما اصلاح ساختارو محل قرار گرفتن این مدارس یکی از دغدغه های اینجانب بوده که با عنایت به سابقه و تجربه مدیریتی در این مدارس برخود واجب و لازم دانسته مطالبی را به عنوان پیشنهاداتی ساده و سازنده در اختیار دست اندر کاران نظام تعلیم و تربیت  قراردهم چرا که شتاب تحولات اجتماعی ٬ اقتصادی٬ سیاسی وبه تبع آن تحولات فرهنگی در دهه های اخیر نیازمند تحقیق و پژوهش و بررسی راهکارهای مطلوب و مفید است. در حالی که تربیت کاری پیچیده و چند لایه است٬ ولی ما اغلب آن را اندی ساده و دم دستی  فرض می کنیم فارغ از این که سیاست های کلی وزارت آموزش و پرورش بر مبنای کلید واژه ی تحقیق و پژوهش در راستای سیاست ها و خط مشی های نوین استوار است. امروزه در همه ی جوامع ٬ مدرسه در حکم مهم ترین نهاد تعلیم و تربیت ٬ جایگاه ویژه ای دارد و در کنار خانواده٬ وظیفه ی تعلیم وتربیت دانش آموزان را به دوش می کشد. یادگیری مستلزم کنش و واکنش های بین دانش آموزان و محیط است. در صورتی که این رابطه به درستی صورت نگیرد سبب بی علاقه شدن دانش آموزان به آموزش و افت و ترک تحصیل خواهد شد. عوامل موثر بر بی علاقه شدن دانش آموزان به آموزش به دو دسته ی عوامل درون مدرسه ای و عوامل برون مدرسه ای تقسیم می شوند. عوامل درون مدرسه ای شامل عوامل فرهنگی ٬ عوامل رفاهی و عوامل آموزشی درون مدرسه ای است اما عوامل برون مدرسه بسیار متعدد بوده که هدف اینجانب در این مقاله پرداختن به عوامل درون مدرسه ای و مهم تر از آن عوامل برون مدرسه ای است که گریبانگیر مدارس شبانه روزی واقع در شهرستان  گردیده است. با توجه به این مقدمه اینجانب مشکلات فراروی مدارس شبانه روزی را در چند بند به شکل ذیل مطرح نموده که امید است مورد بررسی قرار داده است .